2011: European Year of Volunteering - Let's Give the World a Good Angel

“Let’s Give the World a Good Angel: Children that grow up without a family, Adults that are getting older without children”

Το έτος 2011 έχει ανακηρυχθεί από το Κοινωνικό τμήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως έτος για τον εθελοντισμό αποβλέποντας τόσο στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των ευρωπαίων πολιτών αλλά και τη δράση παράλληλα.

Από αυτή τη δράση δεν θα μπορούσαν και δεν ήταν δέον, να λείψουν και τα σχολεία.

Σαν μέλος του ελληνικού τμήματος eTwinning, δέχτηκα πρόσκληση από τη συνάδελφο Wieslawa, καθηγήτρια Φυσικής σε Πολωνικό σχολείο, να συμμετάσχω στο πρόγραμμα με θέμα: “Let’s Give the World a Good Angel: Children that grow up without a family, Adults that are getting older without children”

Ανταποκρίθηκα με επιφύλαξη ως προς τη δική μου ικανότητα να αναπτύξω ένα τέτοιο θέμα, βάζοντας ως συμμέτοχους στο έργο το Α3 τμήμα της φετινής χρονιάς.

Τα παιδιά ανταποκρίθηκαν με ενθουσιασμό και αποτελεσματικότητα συμμετέχοντας με κάθε δυνατό τρόπο και σε όλα τα «δωμάτια» εργασίας.

Από την πλευρά μου, με αυτή τη συνεργασία, ξεκαθάρισα τον τρόπο λειτουργίας του etwinning και των δυνατοτήτων του μέσα από το Twinspace και το eTwinning diary αλλά και τις υπόλοιπες δυνατότητες που δίνει το περιβάλλον. Στην ουσία του θέματος, προσωπική υπέρβαση θεωρώ το γεγονός πως συνειδητοποίησα την αρετή, την αξία του εθελοντισμού σε προσωπικό επίπεδο αφού δεν μπορούσα να δω τα θέματα έξω από τη κρατική βοήθεια.

Σημειώνω λοιπόν:

v Επιθυμητή και καίρια είναι η κρατική μέριμνα για να ‘χει οντότητα, χαρακτήρα και προοπτική η βοήθεια …

v Πέρα από αυτό όμως, ή και παράλληλα με αυτό, η προσωπική μας ανάμειξη προσφέρει..

Ø ένα χέρι βοήθειας προς τους κρατικούς λειτουργούς…

Ø αποδυναμώνει την εντύπωση του κοινωνικά αποκλεισμένου

Ø δωρίζει στον εαυτό μας την χαρά της κοινωνικής προσφοράς και φυσικά…

κ α ι ν ο ύ ρ γ ι ο υ ς φ ί λ ο υ ς !!!!

και συνεχίζω με την ανάπτυξη των πιο πάνω με κύριο σημείο το, με ποιο τρόπο θα ανατρέψουμε την αίσθηση του αποσυνάγωγου από αυτή τη μερίδα πολιτών και ειδικά τα παιδιά.

Στα προσωπικά κέρδη προσμετρούνται: η κοινωνικοποίησή μας, το μοίρασμα, η αίσθηση και συναίσθηση της πραγματικότητας, η κοινωνική ευθύνη, η χαρά της προσφοράς αλλά κι η παράλληλη ανάπτυξη δράσεων που ωθούν στη καθημερινή χρήση θεμάτων όπως: ανακύκλωση, διαπολιτισμικότητα.

Οι σκέψεις μας αποτυπώθηκαν τόσο σε κείμενα word και αποθηκεύτηκαν έτσι σε χώρο του Twinspace, όσο και σε δύο power point που και αυτά δημοσιεύτηκαν στον ίδιο χώρο. Τα ίδια power point έγιναν βίντεο και αναρτήθηκαν στο youtube για ευκολότερη πρόσβαση σε αυτά.

Τα κείμενα στο βιντεο των μαθητών είναι αντιγραφή από όσα μού έδωσαν χειρόγραφα οι: Ιωάννα Τσεκούρα, Κυριακή Ψαρά, Κατερίνα Τσεκούρα και Αντρέας Τσεκούρας

Τε έγχρωμα σκίτσα που συνοδεύουν το βίντεο είναι της κόρης μου Ειρήνης, τα δε ασπρόμαυρα της Ιωάννας Τσεκούρα.

*******




ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή και την όρεξη για δουλειά η οποία παρέσυρε και εμένα...


καλό καλοκαίρι για όλους..!!!


α.λ.

walking by the riverside ( Let's break down the "walls" - eTwinning 2010)

Στο μισοσκόταδο, για τις ανάγκες της προβολής, της αίθουσας Φυσικών Επιστημών, ο μαθητής ξεκίνησε να πει τη γνώμη του.

"Εγώ κυρία βλέπω το πρόσωπο στο κάδρο σαν ένα πραγματικό παιδί. Τα σκουπίδια γύρω του, είναι οι παγίδες, τα άσχημα της ζωής και πέφτουν πάνω του. Αν όμως κάποιος βοηθούσε, θα μπορούσαμε να σώσουμε τη ζωή του παιδιού.

Να ανέβω πάνω να δείξω τι εννοώ;

Εδώ έχουμε δυο κόσμους. Το πράσινο κομμάτι είναι ο ένας κόσμος. Το παιδί λόγω διαχωρισμού, δεν μπορεί να φτάσει στον δικό μας. Η γειτονιά, ο κόσμος μέσα στον οποίο μεγαλώνεις, βάζει όρια, σύνορα. Κάποιος πρέπει να του δείξει, να το καθοδηγήσει για να περάσει στην άλλη πλευρά."

είχαν προηγηθεί κι άλλες γνώμες και άλλα σχόλια όπως:

"λόγω πνευματικής φτώχιας, δεν εκτιμούν την τέχνη"

"τους χρειάζονταν άλλα ( είχαν δηλαδή, άλλες ανάγκες) κι αυτό το πετάνε"

όλων φυσικά, προηγήθηκε η απορία κι η δυσάρεστη έκπληξη απο τη πράξη που τοποθετούσε το κάδρο μεταξύ των σκουπιδιών

η ανάλυση όμως του Σπύρου, έσπρωξε τη σκέψη μας και σε άλλα μονοπάτια

....

(η φωτογραφία μας πριν κερδίσει το βραβείο στο διαγωνισμό, ξεσήκωσε μεγάλη κι ενδιαφέρουσα συζήτηση στο facebook αναφορικά με την έννοια του όρου φτώχεια και το περιεχόμενό της αλλά και πολλά ακόμη, από την οποία συζήτηση.. κερδίσαμε, καθώς και τον χαρακτηρισμό "πολύ σκληρή" στο flickr, πράγμα το οποίο δεχτήκαμε...)

να συμπληρώσω μόνο πως η λήψη ήταν γνήσια

όχι σκηνοθετημένη

*******

για εμένα ενδιαφέρον παρουσίασε η εμπειρία αυτή καθεαυτή

η γνωριμία με τόπους της γειτονιάς που και τα ίδια τα παιδιά δεν είχαν επισκεφθεί τη στιγμή που κάποιοι μαθητές και φίλοι τους, ζουν και δραστηριοποιούνται εκεί..

οι συζητήσεις που ανοίξαμε με τους ανθρώπους έκαναν τους μαθητές να συμπεράνουν πως οι "απέναντι" σε μια κουβέντα μπορούν να συμπεριφερθούν όμορφα ανάλογα και με τον τρόπο των συνομιλητών τους...

η συνάντησή μας με ανθρώπους που μας κοίταζαν σα να είμαστε ξένοι μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως και ξένοι είμαστε για εκείνους και πως κι εκείνοι κάπως έτσι αισθάνονται όταν εμείς τους κοιτάμε με τον ίδιο τρόπο...

οι συζητήσεις που ακολούθησαν στη τάξη με ταυτόχρονη προβολή των φωτογραφιών, ανέδειξαν τον πλούτο ψυχής και την ευαισθησία μας... αλλά και το γεγονός πως δεν είναι εύκολο να ορίσεις κι αποδεκτείς τον όρο φτώχεια ως στοιχείο και της δικής σου ζωής... το "βλέπεις" κυρίως στους "απέναντι"...

η δράση, με συμφωνία όλου του τμήματος, μετατράπηκε σε eTwinning project με τίτλο "Let's break down the walls" αναφερόμενοι στα τείχη που υψώνονται από τις κοινωνικές διαφορές

προσπαθήσαμε να δούμε το θέμα σε σχέση με τον ρόλο που μπορεί να παίξει η εκπαίδευση στην άρση των διαφορών και την ομαλή ένταξη των ατόμων στη κοινωνία που ανήκουν αλλά και την αποδοχή της διαφορετικότητας από την άλλη

και το σύνολο όχι ξεκομμένο από το θέμα της φτώχειας...

το πρόγραμμα δεν ολοκληρώθηκε δυστυχώς μέσα στο χρονικό περιθώριο που είχαμε βάλει αλλά ελπίζουμε πως θα μπορέσουμε να το συνεχίσουμε τη νέα σχολική χρονιά.

σαν τέλος, το βίντεο που φιάξαμε με ορισμένες απο τις φωτογραφίες που τραβήξαμε

στα ελληνικά..

στα αγγλικά.. απαραίτητο για τη σελίδα etwinning



*******

ευχαριστώ πολύ τους μαθητές μου που με ακολούθησαν και τους γονείς τους που με εμπιστεύτηκαν...

α.λ.

τόσο διαφορετικοί.. τόσο ίδιοι..!

μια διαθεματική και διαπολιτισμική προσέγγιση, της διαφορετικότητας μας σε έθιμα κ.ά. με βάση τους τόπους καταγωγής μας...

μια δράση που δουλέψαμε με το Α1 τμήμα της φετινής χρονιάς, στο μάθημα της Γεωγραφίας

με βοηθούς γονείς, παππούδες, εγκυκλοπαίδειες και ιντερνετ δουλέψαμε πάνω σε συνήθειες και συνθήκες ζωής των Ρομά, Ρουμάνων, Αιγύπτιων, Γερμανών, και τοπικές ιδιαιτερότητες στην Ελλάδα

Έλληνες όλοι!

αφορμή δόθηκε από έναν καυγά μεταξύ των αγοριών μετά από αγώνα ποδοσφαίρου

ελπίζουμε στη νέα σχολική χρονιά να μας δοθεί λίγος χρόνος για να ολοκληρώσουμε την παρουσίαση της δουλειάς μας μέσα στη τάξη....

μια πρώτη παρουσίαση με slideshow πρόγραμμα...

so different, so alike

View another webinar from assi l

και το βίντεο που φιάξαμε...

*******

walking by the riverside .

" let's break down the 'walls' "

το εγχείρημά μας σε μια "πρόχειρη" απόδοση..

περπατώντας παράλληλα με το ποτάμι, κόντρα στο ρεΎμα...

Poverty and Social Exclusion .

όλα τα στιγμιότυπα είναι γνήσια
κανένα δεν "στήθηκε" από εμάς
κάνοντας κλικ επάνω σε καθε ένα, μεγεθύνονται [ελπίζω]

- ας γκρεμίσουμε τα "τείχη" -

με αυτόν τον τίτλο έστειλα προχτές, την παραπάνω φωτογραφία στον μαθητικό διαγωνισμό στα πλαίσια του έτους για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού

το έναυσμα για την συμμετοχή μας έφτασε σε εμένα μέσω του etwinning letter list:

"Η ελληνική Εθνική Υπηρεσία Υποστήριξης της δράσης eTwinning (ΕΥΥ), στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων για το Ευρωπαϊκό Έτος 2010, προκηρύσσει εθνικό μαθητικό διαγωνισμό δημιουργίας αφίσας με θέμα την Καταπολέμηση της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού."

επιζητώντας τρόπους να δραστηριοποιήσω τόσο τον εαυτό μου όσο και τους μαθητές μου σε δρόμους και τρόπους μάθησης έξω από τους δεδομένους και παλαιωμένους, άρπαξα την ευκαιρία και έθεσα την πρόκληση στο Β1 τμήμα του σχολείου μας

δεν θυμάμαι πως ακριβώς το ξεκίνησα

θυμάμαι όμως τις φατσούλες των μαθητών

ο κύβος ερρίφθη πάραυτα και το ραντεβού για την πρώτη βόλτα έκλεισε Πέμπτη μεσημέρι

άτομα έξι μαζί με εμένα και τον αδελφό της Μαρίας

ο Ηλίας στο ρόλο του ξεναγού, πλοηγού ή gps

οι υπόλοιποι με τα μάτια ανοιχτά σε ότι δεν είχαμε ξαναδεί

στην αυλή της κυρίας Κυριακής, εντοπίσαμε την εικόνα που ακολουθεί κι είναι η δεύτερη που επέλεξα να στείλω στον διαγωνισμό

μια σταφυλιέρα όπως μας εξήγησε η ίδια η κυρία

κάποτε είχε και τον κάδο από κάτω όπου έσταζε το στυμμένο σταφύλι

η κυρία Κυριακή μας έβαλε και στο σπίτι της

επιλέξαμε να μη βγάλουμε φωτογραφίες

άλλωστε, ο στόχος μας δεν ήταν να κάνουμε ρεπορτάζ καταδεικνύοντας τη φτώχεια, τη δυστυχία, αλλά να γνωρίσουμε γωνιές τη γειτονιάς μας που δεν είχαμε ξανά την ευκαιρία

- κοινωνικές ανισότητες -

με αυτόν τον τίτλο έγινε η αποστολή αυτής της 2ης φωτογραφίας

βήμα βήμα ανακαλύπταμε το πρόσωπο μιας πόλης που παρά το ότι διδάσκω 13 χρόνια σε σχολείο της, δεν ήξερα από κοντά

αν με ρωτήσει κανείς για την αποτίμηση της πρώτης αυτής βόλτας αλλά και του συνόλου της δουλειάς που σκεφτήκαμε να συνεχίσουμε, θα ήταν πως το σημαντικότερο υπήρξε ότι το σχολείο άνοιξε τις πόρτες του και βγήκε στους δρόμους και τα στενά της γειτονιάς

πως το σχολείο πήγε στη γειτονιά και δεν περίμενε αυτήν νάρθει στην αυλή του..

- διέξοδος -

η τιτλοδότηση σε αυτή την σύνθεση

δέκα νομίζω οι συμμετέχοντες στη δεύτερη βόλτα, χώρια ο Φίλιππος ο μικρός αδελφός του Παναγιώτη, η μαμά της Ουρανίας κι εγώ

νέες εντυπώσεις, νέες προσεγγίσεις, γέλια, πειράγματα, χαρά

σημειώνω εδώ δυο φράσεις που "βγήκαν" αυθόρμητα απο το στόμα των παιδιών και δείχνουν ένα μέρος της αλήθειας

..."μας κοιτάνε σαν ξένους"

"τελικά είναι ευγενικοί άμα τους μιλήσεις ευγενικά"

- να κάνουμε την παιδεία, γέφυρα στις κοινωνικές ανισότητες -

ο τίτλος αυτής της σύνθεσης

η δική μου αίσθηση συμπυκνώνεται στην απάντηση που έδωσα σε μια ερώτηση του Χρήστου στο facebook:

- αν δεν ένοιωθα ασφαλής μαζί σας από την άποψη της συνεργασίας μας σε ένα άγνωστο για εμένα περιβάλλον και με την ευθύνη σας απέναντι στους γονείς σας, αν δεν μου άρεσε η παρέα κι αν η βόλτα μου προκαλούσε αμηχανία ή φόβο, δεν θα σκεφτόμουν ...και φυσικά δεν θα το έλεγα δημοσίως πως θα το καθιερώσουμε

ναι! αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε και να φιάξουμε κι ένα πρόγραμμα etwinning να ανταλλάξουμε εμπειρίες με κάποιο σχολείο της Ευρώπης

πενία - παιδεία - εγκατάλειψη

το θέμα αυτής της φωτογραφίας που πολυσυζητήθηκε

όταν αντικρίσαμε το "θέμα" μας, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η μεταφορική σημασία

μια κοινωνία που πετάει τα γεννήματα της, τα παιδιά, το μέλλον, στα "σκουπίδια"

ποιες είναι αυτές οι συνθήκες που οδηγούν τον άνθρωπο σε αυτή τη πράξη;

ποια άλλη φτώχεια είναι πιο μεγάλη από αυτήν μιας τέτοιας κατάστασης;

ποιο υπόβαθρο αν όχι αυτό της παιδείας, δεν είναι το ικανό κι αναγκαίο να βγει η κοινωνία από αυτή την θέση;

τέλος

με αγάπη.. στους μαθητές μου...

θα επανέλθουμε....

επαναπροσδιορισμός .

αντιγράφω:

τι περίμενα από το γυμνάσιο.

το καλοκαίρι πριν έρθω στο Γυμνάσιο προσπαθούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι μεγάλωσα, ότι ανήκω σε μια νέα ομάδα και ότι ενώ πήγαινα στην μεγαλύτερη τάξη του Δημοτικού και με θεωρούσαν μία από αρχηγούς του σχολείου, ξαφνικά θα βρεθώ να θεωρούμαι μια μαθήτρια από τις μικρότερες τάξεις.

όταν ξεκίνησαν τα μαθήματα και όλα πήγαιναν μια χαρά, όταν πια είδα πως δεν είχαν αλλάξει και πολλά πράγματα, άρχισα να νοιώθω ότι συνυπάρχω με αυτά τα παιδιά και ότι ανήκω εδώ, ότι είμαι μια από αυτούς και πως γενικότερα το σχολείο επιτέλους με αποδέχτηκε. Έτσι το αποδέχτηκα κι εγώ.

σε αντίθεση με άλλα παιδιά, στο Γυμνάσιο είχα ένα πρόβλημα επιπλέον από ότι τα άλλα κορίτσια. Ήμουν το μοναδικό κορίτσι στο τμήμα μου κι ένιωθα πολύ άτυχη. Δεν είχα κάποιον να μιλήσω και να με καταλάβει και να με κάνει πως δεν ξεχωρίζω τόσο. Ένιωθα σαν αιχμάλωτη σε μια φυλή ανδρών που όπως στον πόλεμο σε βασανίζουν κάνοντας πλάκες με εμένα για να νομίσουν πως διαφέρω απίστευτα πολύ από τους άλλους. Ευτυχώς όμως όλα τελείωσαν όταν η φίλη μου η Άννα και ο Γιάννης ήρθαν εδώ. Ήταν σαν συμπαράσταση, σαν από μηχανής θεοί με άλλα λόγια.

τώρα όμως που όλα κοντεύουν να τελειώσουν για να ηρεμήσω κι εγώ από όλες αυτές τις ξαφνικές αλλαγές στη ζωή μου, είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό το γεγονός!!!

Μαριλένα Μ.

(Α2)

η Μαριλένα είναι μια από τις πιο ισχυρές και συγκροτημένες προσωπικότητες της φετινής Α Γυμνασίου

αξίζει λοιπόν διπλά αυτό της το κείμενο

και γιατί αφήνει να φανεί η αλήθεια τόσο της σημασίας του ρόλου όσο και της αλλαγής του από βαθμίδα σε βαθμίδα

αλλά και για το επόμενο σημείο όπου διαφαίνεται η σημασία τού να μην ξεχωρίζει κάποιος μέσα στην ομάδα του, να βρίσκει συμπαραστάτη

αναρτώ το κείμενο της εδώ και το αφιερώνω σε όλους τους δασκάλους του Ζεφυρίου αλλά και την αγαπητή Τζούλια Φορτούνη, δασκάλα σε μιαν άλλη έκτη ....αταξίας

feelings

μια εργασία που έγινε πέρυσι στο σχολείο μας

για καλύτερη ακρόαση, πατήστε σίγαση στην μουσική που ακούγεται κεντρικά στο μπλογκ (στη δεξιά μπάρα)

Feelings

View more presentations from assi l.

για πιο λόγο δεν διαβάζω!

Δεν είναι ότι δεν διαβάζω.
Διαβάζω αλλά όχι και τόσο όσο θαπρεπε
γιατι?
Είναι μερικά πράγματα στο σπίτι όπου νιώθεις λίγο πίεση δηλαδή σκέφτομαι τα οικογενειακά μου προβλήματα και ξεχνιέμαι, ή πάω να διαβάσω και δεν μπορώ. Νομ.ιζω πως δεν θα κάνω κάτι με αυτό στην οικογένεια μου δηλαδή δεν θα λύσω το πρόβλημα που έχω. Αλλά άμα βάλω πείσμα και κάτσω και διαβάσω θα γίνω πολύ καλός στα μαθήματα μου.
Το πρόβλημα είναι πως δεν έχω καμι'ά βοήθεια στο να με βοηθάει και να μου σηκώνει το ηθικό.
Και έτσι έρχομαι αδιάβαστος και στα μαθήματα και παίρνω 9, 11, 12
Αυτό που χρειάζομαι είναι λίγο βοήθεια.

Τέλος.

Διονύσης Αγγελόπουλος.

για πιο λόγο διαβάζω .

• Εγώ διαβάζω για να μπορέσω να έχω τις βάσεις έτσι ώστε στο λύκειο να μου φανούν όχικαι τόσο δύσκολα τα πράγματα. Διαβάζω γιατί θέλω να κάνω τη δουλειά που μου αρέσει και χώρια αυτό το σχολείο είναι σα δουλειά. Οι υποχρεώσεις μου είναι να έρχομαι διαβασμένος όπως πρέπει να τηρώ και τους κανονισμούς στη δουλειά. Επίσης είναι γνώσεις οι οποίες ή θα σου χρειαστούν ή έτσι κι αλλιώς η γνώση δε βλάπτει.

• Προσωπικά συχαίνομαι το διάβασμα, είναι ότι χειρότερο μου έχει συμβεί, αλλά ξέροντας το ότι το να διαβάσω είναι σωστό, πειθαρχώ στον εαυτό μου να κάνω το σωστό καιόχι ότιμου αρέσει. Στο νήπειο τίποτα δεν είχαμε να διαβάσουμε και ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση ήρθαν όλες οι υποχρεώσεις. Γι αυτό μισώ το διάβασμα αλλά με πειθαρχώ να διαβάσω. Αν δεν κοπιάσεις δεν κερδίζεις τίποτα. Έτσι λοιπόν κοπιάζω. Όσο κοπιάζω τώρα περισσότερο θα κοπιάσω στο λύκειο, αλλά το διάβασμα μιας και το μισώ, διαβάζω σωστά έτσι όπως να το μαθαίνω και να το καταλαβαίνω το μάθημα μιας που δε θέλω ας κερδίσω και κάτι.

Iron Maiden.

Ζητώ τον λόγο.

Γιατί δεν διαβάζω.

Οι περισσότεροι μαθητές όχι μόνο του σχολείου μου αλλά και των ευρύτερων περιοχών της Ελλάδας, γυρνώντας από το Γυμνάσιο τους δεν έχουνπρώτη προτεραιότητα τους το διάβασμα αλλά συνήθως την ξεκούραση και την τηλεόραση ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αυτή τη στάση που κρατάνε δεν την καταδικάζω βέβαια, καθώς και εγώ με την σειράμου δεν συνηθίζω να περνάω το χρόνομου διαβάζοντας.

Με μένα γίνεται κάτι παράξενο. Ενώ στην πρώτη και δευτέρα Γυμνασίου προσπαθούσα με τον τρόπο μου να διαβάσω, καθώς νόμιζα ότι το Γυμνάσιο είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο και η αφετηρία για κάτι που θα γίνει στο μέλλον, τώρα τελευταία το βρίσκω βαρετό να κάθεσαι αμίλητος σε ένα γραφείο και να διαβάζεις π.χ. Χημεία που είναι και πολύ δυσνόητη και έτσι προτιμώ να ξοδεύω το χρόνο μου βλέποντας τηλεόραση ή βγαίνοντας με φιλαράκια για καφεδάκι.

Επιπλέον, ένας σημαντικός παράγοντας που κάνει τους μαθητές να μην θέλουν να διαβάσουν είναι οι καθηγητές, το σχολικό περιβάλλον και το μαθητικό επίπεδο. Με αυτό που λέω εννοώ ότι δεν ασκούν και την απαραίτητη πίεση οικαθηγητές στους μαθητές ώστε να διαβάζουν για την επόμενη μέρα.
Επίσης, το γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά της τάξης μου δεν ασχολούνται με το διάβασμα και το επίπεδο της τάξης είναι μικρό για τα φυσιολογικά δεδομένα, επηρεάζει τον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισής μου για το σχολικό διάβασμα.

Γιάννης Καραμίχος.