ΚΠΕ Λαυρίου: στιγμές και σκέψεις απο την επίσκεψή μας εκεί.

Στις 14 Ιανουαρίου, η πρώτη τάξη του γυμνασίου μας, πήγε την πρώτη εκδρομή του προγράμματος στο οποίο έχει μπει για τα απορρίματα, στο Λαύριο.

Μόλις φτάσαμε εκεί, εγώ δεν ένοιωθα πολύ καλά. Μου έλειπε ένα άτομο που είχαμε τσακωθεί. Τα παιδιά, οι καθηγητές μου και οι υπεύθυνοι (ξεναγοί μας), μου άλλαξαν το κέφι.

Ο κ. Θοδωρής ήταν πολύ καλός άνθρωπος και ο κ. Μανώλης δεν πήγαινε πίσω. Ούτε η κ. Ειρήνη. [...]

Ο κ. Θοδωρής μας μιλούσε συνέχεια και έτσι τον βαρέθηκα λίγο. Η κ. Ειρήνη ήταν πολύ καλή. Ειδικότητά της Γεωπονική. Μας έδειξε πως ανακυκλώνουμε τα περισσεύματα της κουζίνας. Ο κ. Μανώλης μας έδειξε ένα βιντεάκι με την ιστορία του Λαυρίου. Από αυτό το βιντεάκι, μου άρεσε το ποιηματάκι που έλεγε ο αφηγητής. ¨ηταν σα μαντινάδα, είχε ομοιοκαταληξία και μπορούσες να το ακούσεις ευχάριστα. Το καλύτερο για μένα, ήταν όταν μάθαμε να ανακυκλώνουμε χαρτί. Μόλις γύρισα σπίτι, είπα στα αδέλφια μου πως το κάνουν. Η κ Δήμητρα μας είπε να κάνουμε μια έκθεση αλλά δεν προλάβαμε.

Η εκδρομή ήταν πολύ ωραία. Όλοι (ειδικά ο Α και ο Δ που με πρήζανε όλη την ώρα!)με έκαναν να καταφέρω να ξεχάσω λίγο το πρόσωπο που τσακώθηκα μαζί του.

Μάθαμε πολλά πράγματα ή τουλάχιστον, έμαθα εγώ!.. (Στεφανία Γούλα)

Στο ΚΠΕ Λαυρίου περάσαμε υπέροχα. Μιλήσαμε για τα μεταλλεύματα και την ιστορία του Λαυρίου. Μας είπαν ότι είχε μόλυβδο και ασήμι. Μας έδειξαν μια παρουσίαση που μας είχαν ετοιμάσει. Μετά το διάλλειμμα φάγαμε ένα σάντουιτς που μας κέρασαν. Μετά μας έβγαλαν έξω για να δούμε το πρόγραμμα αποσύνθεσης φύλλων (κομπόστ). Μετά ξαναμιλήσαμε και μας έβαλαν να φιάξουμε μια ιστορία για ένα υλικό που μας έδωσαν σύμφωνα με τα στάδια ανακύκλωσης του. Μετά κάναμε πρόχειρη ανακύκλωση χαρτιού. (Παναγιώτης Ιωαννίδης)

Η εκδρομή στο Λαύριο ήταν μια καλή εκπαιδευτική εκδρομή. Βέβαια ήταν λίγο βαρετά. Σχετικ΄η εισαγωγή πιστεύω ήταν καλή. Μετά στα ερωτήματα δεν απαντούσε σχεδόν κανείς, Είχε μικρή συμμετοχή. Αργότερα μας πήγαν έξω και μας έδειξαν τηκοπριά που φιάχνουν και μπορούμε να φιάξουμε και μεις. Τα παιδιά χάρηκαν έστω και λίγο που βγήκαμε έξω. Για εμένα ήταν βαρετά μερικές φορές γιατί μερικά πράγματα πιστεύω ότι τα ξέρουμε. (Γώγω)

Μου έκανε εντύπωση ότι σα γειτονια ήταν πολύ μεγάλη. Το είχανε διακοσμησει πολύ ωραία. Εκεί ήταν πολύ μεγαλος χώρος για παιχνίδι. Μου έκαναν εντύπωση τα πετρώματα που είδαμε και όταν φιάχναμε χαρτί γιατί συνεργαζόταν όλη η ομάδα. Μου έκανε εντύπωση εκεί που φιάχναμε το χώμα για τις γλάστρες. Τον χώρο τον είχανε βάλει πολύ ωραίο. Είχε πολλά φυτά και δέντρα και καθαρό αέρα. Μου έκανε εντύπωση πως μπόρεσαν να φιάξουν έτσι τα σπίτια και δεν γκρεμίστηκαν όλα επειδή ήταν πολύ παλιά πράγματα. Εγώ αιστάνθηκα πολύ ωραία εκεί για αυτά που κάναμε, που γράψαμε, το χαρτί που φιάξαμε και τα πετρώματα που έιδαμε. (Γιώργος Ανδρουλάκης)

Η επίσκεψή μας στο Λαύριο δεν ήταν και η πιο ωραία επίσκεψη που έχουμε κάνει. Ήταν λίγο βαρετή. Στην αρχή που πήαγμε μας μίλησαν για το Λαύριο και όχι για την διαχείριση απορριμάτων. Μας βάλανε να απαντήσουμε σε κάτι ερωτήσεις και μετά μας μάθανε πως να ξαναφιάχνουμε χαρτί. Όλα ήταν ενδιαφέρον αλλάκαι βαρετά. βαρέθηκα γιατί ήταν πράγματα που τα έχω ξανακούσει. (Βάσια Σουσούνη)

Στο ΚΠΕ εντυπωσιάστηκα απο αυτά που είδα και ευχαριστώ τους κυρίους που μου έδειξαν τόσα πράγματα που δεν ήξερα. Εμένα πιο πολύ με εντυπωσίασε που απλοί άνθρωποι, χωρίς μηχανηματα, μπορούσαν να φιάξουνε ένα χαρτί ανακυκλώσιμο. Επίσης εντύπωση μου έκανε πως ζούσαν οι άνθρωποι παλιά εκεί. Πάντως εγώ εντυπωσιάστηκα απο αυτά που έιδα και πολύ ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα! (Αλέξης Κορτέσης)

Η εκδρομή στο Λαύριο ήταν λίγο βαρετή και βλακεία γιατί μας πήγαν σε ένα μικρό και κλειστό δωμάτιο και μας μιλούσαν για διάφορα πράγματα. Μας έβαλαν να κάνουμε διάφορες ασκήσεις και είδαμε ένα βαρετό βίντεο για το Λαύριο. Το μόνο έυχάριστο ήταν ότικάναμε διάλλειμμα και μας έδωσαν να φάμε. (Δημήτρης Σιώρας)

Χτες πήγαμε εκδρομή στοΚΠΕ Λαυρίου. Πρώτα πήγαμε στη καφετέρια για λίγο. ¨ηταν πολύ επιβλητική. [...] Μου έκανε εντύπωση πως αυτά τα κτήρια συντηρούνται ακόμη και μαςμίλησαν πς ήταν παλιά το Λαύριο. [...] Κάναμε ομάδες όπου ήμουν εγώ, η κολητή μου η Ελευθερία, η φίλη μου η Δέσποινα και η φίλη μου η Σωτηρία. Γράψαμε μια έκθεση με τον κύριο Αλουμίνιο και την παρουσιάσαμε. Εμάς η έκθεση μας είχε τις περισσότερες γνώσεις. [...]Πέρασα πολύ καλά μπορώ να πω αφού μας περιποιήθηκαν λίγο. Βαριόμουν στην αρχή αλλά μετά άρχισε να είναι ενδιαφέρον. (Άννα Βλάχου)

Χθες, μου άρεσε πολύ το παραμύθι που γράψαμε για τον Πλαστικούλη. Και μεγάλη εντύπωση μου έδωσε που κάναμε το χαρτί. Μου άρεσε η διαδρομή και που πηγαίναμε και που ερχόμασταν. Μου άρεσαν και τα κρεββάτια που έιχαν πάνω στα δωμάτια. Χωριστήκαμε σε ομάδες. Μου άρεσε που βγήκαμε έξω και μέσα σε κείνο το κάδο έβαζαν διάφορα λαχανικά και μας είπαν ότι τα σκουλίκια και τα άλλα έντομα έτρωγαν τα λαχανικά και κείνος ο κάδος δε γέμιζε! Μου άρεσε που είδαμε εκείνο το εγκατελελειμένο κτήριο. Και αυτά. (Ραφαήλ Καμπούρης)

Η εκδρομή που πήγα στο Λαύριο ήταν πολύ βαρετή γιατί μας κλείσαν σε ένα σπιτάκι, μας μιλούσαν και μας έβαλαν να γράψουμε. Οι άνθρωποι εκεί μας χώρισαν σε ομάδες και γράψαμεμια ιστορία (παραμύθι) για πως δημιουργείται το κάθε πράμα. ύστερα μας έβαλαν να φτιάχνουμε χαρτί. Η εκδρομή δεν μου άρεσε. (Τάσος Χούσος)

Στην εκδρομή που πήγαμε στο Λαύριο πιο πολλή εντύπωση μου έκανε το πως φιάχναν το χαρτί. Ήταν φανταστικό. Πέρνανε το χαρτί. το βάζανε σε ένα μηχάνημα, το έκαναν μικρά κομματάκια, μετά ρίχναν χρώμα, το ανακάτεβαν και γινόντουσαν όλα τα κομματάκια πχ, μπλε. Μετά πλάθανε ότι σχήμα ήθελαν και το ζεσταίνανε. (Βασίλης Κλαπάκης)

η ιστορία του γλόμπου Ναλάμπη!

Όλα αρχίζουν όταν ανοίγει ο διακόπτηε απο ένα άνθρωπο.
- Η διαδικασία φαίνεται εύκολη, λένε οι εργάτες σήμερα.
Οι εργάτες υπόσχονται ότιθα βάλουν τα δυνατά τους και θα ανταμειφθούν με μια τούρτα στον καθένα, απο την κυράΒασιλική, την μάνα του μικρού γλόμπυ Ναλάμπη.

Ένας απο τους πυροσβέστες εκεί ήταν και ο καινούργιος, 15 χρονών, που το όνομα του είναι Ναλάμπης.
Οι πυροσβέστες ήταν να σβήνουν φωτιές όταν κάτι έκαιγε εκεί.

Οι εργάτες, ανα δύο άτομα προχωρούν με τα σφυριά και τα γάντια και με το χαμόγελο στα χείλη πάνε να ανάψουν το φως για τους ανθρώπους. Για ν' ανάψει το φως, πρέπει οι εργάτες να συνδέσουν τα καλώδια και να τα ελέγξουν. Επίσης να δουν άμα τα ηλεκρόνια είναι έτοιμα να διαδόσουν την ενέργαι που προκαλεί την προσανατολισμένη κίνηση των ηλεκτρονίων. Είναι έτοιμοι οι εργάτες να σπρώξουν τα φορτισμένα σωματίδια και ναελέγξουν το ηλεκτρικό πεδίο της πηγής για να τους βοηθήσει.
Ο Αρχηγός εκέι έδωσε το σύνθημα και η πράξη έγινε.! Τα ηλεκτρόνια κινούνται όσο πιο γρήγορα μπορούνε προς την μπρίζα και περνάνε δυσκολίες στον δρόμοόπως οι πέτρες που φράζουν το δρόμο, κατηφόρες και κακές συμμορίες που θέλουν να πλακώνουν.

Τα ηλεκτρόνια είπαν με ασύρματο στους εργάτες: όλα εντάξει, και έφτασαν στη μπρίζα και άναψε το φως. Μετά απο δυο ώρες, που ξεκουράστηκαν και έφαγαν την τούρτα τους, ο άνθρωπος έκλεισε τον διακόπτη και έτσι, οι εγράτες είχαν πάλι δουλειά να κάνουν.
Ελέγχουν την ενέργεια που προσφέρεται απο την πηγή και κοιτάνε την κίνηση των ηλεκτρονίων. Ο Αρχηγός έδωσε πάλι το σύνθημα και τα ηλεκτρόνια ξεκίνησαν πάλι να κινούνται μέσα στο σύρμα του λαμπτήρα.
Καθώς προχωρούσαν, δεν είχαν δυσκολίες γιατί οι εργάτες καθάρισαν τον δρόμο.
¨ολα γινόντουσαν ωραία, ώσπου, στη μέση της διαδρομής προς τον γυρισμό, ένα καλώδιο καίγεται απο φωτιά. Οι πυροσβέστες έτρεξαν με το πυροσβεστικό να δουν τι έγινε. Ο οδηγός ήταν ο μικρός γλόμπος Ναλάμπης. Πήγαινε πολύ γρήγορα και π[άταγε συνέχεια κόρνα. ¨εφτασαν και είδαν καμένο το καλώδιο. Επειδή όμως ήταν κάτω απο το έδαφος, ο Ναλάμπης πήγε και χώθηκε να το φιάξει.
Την ώρα εκίνη όμως, ένα σίδερο απο το ταβάνι έπεσε στο πάτωμα και όλοι νόμισαν ότι ο Ναλάμπης πέθανε..
Αλλά ο μικρός πυροσβέστης ζούσε!
Η πράξη άργησε αλλά πέτυχε με την επιστροφή των ηλεκτρονίων και ήρωα τον μικρό Ναλάμπη!!...

η ιστορία αυτή

γράφτηκε απο τον μαθητή

Λευτέρη Ζήκουλη

του Γ2

1/2009

Η ιστορία του μικρού Ναλάμπη

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα ηλεκτρικό κύκλωμα. Το οποίο είχε τα εξής μέλη: το γλόμπο Ναλάμπη, τα καλώδια Ναρέεις και τον μπαταρία Ναδίνεις. Αλλά είχαν ένα πρόβλημα δεν μπορούσαν να μπούν στη σειρά έτσι ώστε το κύκλωμα να ήταν ανοιχτό.
Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα έκανε πολύ κρύο και έξω φύσαγε πάρα πολύ. Ξαφνικά όλα τα φώτα έσβησαν. Μια κολώνα της ΔΕΗ είχε καταρεύσει και κόπηκε το ρεύμα.
Τότε όλα τα αντικείμενα άρχισαν να τρέχουν πέρα δόθε από το φόβο τους. Μια στιγμή λοιπόν ο Ναλάμπης άγγιξε τα καλώδια τα οποία πιάνανε τον μπαταρία από τους δύο πόλλους.
Τότε ο Ναλάμπης ένιωσε κάτι μέσα του, ένα αίσθημα που δεν το είχε ξανανιώσει.
Το μέρος φώτισε και όλοι άρχισαν να βλέπουν και δεν φοβόντουσαν άλλο πια. Ο Ναλάμπης συνειδητοποίησε πως έπρεπε να συνδεθούν για να έχουν ένα κλειστό κύκλωμα.
Μετά από λίγες ώρες ο μπαταρίας άρχισε να κουράζεται με αποτέλεσμα να μην φωτίζει ο Ναλάμπης. Τότε όλα σκοτείνιασαν αλλά μερικά λεπτά αργότερα το ηλεκτρικό ρεύμα ξαναγύρισε και το μέρος φώτισε ολόκληρο.
Ο Ναλάμπης όμως είχε καταλάβει πολλά πράγματα για τη ζωή του. Έμαθε για την συγκεκριμένη σειρά που έπρεπε να μπουν αυτός και οι φίλοι του για να φωτίσει. Και ότι η μπαταρία πρέπει να είναι γεμάτη και όχι πολύ χρησιμοποιημένη γιατί δεν δίνει ρεύμα.

Η εργασία αυτή έγινε από το Γιώργο Τάγαρη μαθητή του Γ2'

Η Μικρή Ιστορία του γλόμπου να Ναλάμπη

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο γλόμπος Ναλάμπης.
Καθώς έπαιζε με τους φίλους του, τα άλλα γλομπάκια, αναρωτήθηκε πως γίνεται από τη στιγμή της γέννησης του και είναι τόσο φωτεινός.Οι φίλοι του δεν ήξεραν να απαντήσουν γι'αυτό κατέφυγε στους γονείς του, τον μπαμπά Μπατάριο και τη μαμά Καλωδιού (ο τόνος στο ου για να μην παρεξιγιόμαστε).
Έτσι λοιπόν οι γονείς του τού είπαν όλη τη διδικασία του κυκλώματος (γέννησης) και τι γίνεται σε αυτό.
Οι λεπτομέρειες είναι οι εξής: Ο μπαμπάς Μπατάριος είναι μια ηλεκτρική πηγή η οποία περιέχει ηλεκτρισμό.Όμως επάνω έχει 2 πόλους πάνω στους οποίους συνδέεται η μαμά Kαλωδιού και μεταφέρει ηλεκτρικό ρεύμα στο γλόμπο Ναλάμπη και εκείνος ανάβει.
Δυστυχώς όμως, ο Ναλάμπης δεν κατάλαβε και του το εξήγησαν πιο αναλυτικά.
Το κατάλαβε με τη δεύτερη αλλά έμαθε κάτι δυσάρεστο, ότι δηλαδή αν σβήσει ο Ναλάμπης τότε θα πεθάνει.
Ο γλόμπος έμαθε αυτό που ήθελε, μπορεί να στεναχωρήθηκε αλλά κατάλαβε πως προήλθε.



Η εργασία αυτή έγινε από τον Κώστα Βλάχο (εμένα δηλαδή!!!) μαθητή του Γ1.

Εμείς οι μελλοντικοί επιστήμονες!

Ο Γιώργος σκηνοθετεί!!!

Στις 13/1/09 πήγε όλο το σχολείο στο Πλανητάριο. Είδαμε διάφορα εκθέματα στα οποία παίρναμε μέρος και εμείς. Είχε τρεις ορόφους. Μερικά εκθέματα που μου άρεσαν ήταν: μια αίθουσα που έμπαινες μέσα και έπαιζες μουσική με τα χέρια σου! Ένα σύστημα που είχε ένα σίδερο και έφιαχνες ένα σχέδιο με το σίδερο και μετά πάταγες το κουμπί, έβγαζε θερμότητα και το σίδερο ξαναέπαιρνε την αρχική του μορφή...

Ο Βασίλης συνθέτει με τα χέρια του στο δωμάτιο με τα εικονικά όργανα!

Εγώ εντυπωσιάστηκα με αυτό που μίλαγες ο ένας στονάλλο απο μακρυά. ... Επίσης για μένα ήταν πολύ ενδιαφέρον σε κάτι οθονίτσες έβλεπες πως δημιουργούνται τα παιδιά και πως οι γυναίκες στους υπέρηχους που κάνουν, μπορούν να δουν τομωρό τους αν είναι υγιές. Αυτό είναι γιαμένα πολύ σημαντικό γιατί θα γίνω κι εγώ κάποτε μάνα.

Ο Σωτήρης και ο Δημήτρης στη ζύγιση που αποδεικνύει πως αντικείμενα με διαφορετικούς όγκους, δυνατόν να έχουν την ίδια μάζα!

Το λεωφορείο ήταν μια χαρά! Ούτε να μας πει φορέσετε ζώνες, ούτε να φωνάζει, ούτε τίποτα. Μας πήγε και μας εφερε μια χαρά! ... Στον άλλο όροφο είχε ένα μηχάνημα που έλεγε έναν ήχο και επρεπε να κάνεις τον ίδιο..

Διευθυντής και μαθητές εκστασιασμένοι μπροστά στην απόδειξη πως η ύλη έχει μνήμη!!

..οι κοπελίτσες που ήταν υπεύθυνες, ήταν λίγο σπαστικές. Το καλύτερο απο όλα ήταν το κυκλάκι που μιλούσες ψιθυριστά και σε άκουγε από άλλο κυκλάκι αυτός που ήταν απέναντίσου μακρυά. ... Στην υποδοχή ήταν ένα κύριος πολύ βλάκας! Αυτός έτρωγε εκεί στο χώρο και όποιο παιδί έβλεπε να τρώει, του φώναζε και τουέλεγε: στη καφετέρια τρώμε! Όταν είδε τους καθηγητές, σταμάτησε τις παρατηρήσεις κατευθείαν. Κάτιτέτοιοι άνθρωποι μου σπάνε τα νεύρα! Δεν τους αντέχω. Κολωνε να φωνάξει μπροστά τους. Δεντου πολυέδωσα σημασία.. Εγώ είχαένα πρόβλημαμε το παντελόνι μου. Δεν είχα ζώνη να ταιριάζει με τα ρούχα μου και μου έπεφτε!...

Τα παιδιά της Γ μετρούν την απορροφητικότητα των φακών τους

η ανταποκριση απο την επισκεψη μας,
γράφηκε από τους μαθητές του Α1 τμήματος του σχολείου μας:
Άννα Β., Ελευθερία Γ., Ηρακλή Κ., Στεφανία Ζ.

(τα κείμενα των παιδιών πληκτρολογήθηκαν ως είχαν)

ΠΑΕΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ......

Ας γιορτάσουμε παιδιά...........
Το τραγούδι δεν έχει σημασία.
Το θέμα είναι ότι ένας ακόμη χρόνος πέρασε και ένας άλλος μόλις ήρθε.
Ας αφήσουμε το 2008 και όλα τα καλά ή και τα άσχημα που συνέβησαν αυτές τις 365 μέρες και ας σκεφτούμε τι θα κάνουμε το 2009.

Τα πάντα μπορύν να συμβούν και με λίγη καλή θέληση και προσπάθεια μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ό,τι θελήσουμε!!!!!!

Τα καλύτερα-χειρότερα(κανείς δεν ξέρει)έρχονται.
Γι'αυτό λοιπόν αφήστε τον παλιό-γέρο χρόνο και ας γνωρίσουμε το νεό χρόνο όπου μας περιμένουν πολλές εκπλήξεις.


2009 ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΤΟΣ!!!!!!!!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!

Τέλος τα σχολεία προσωρινά!!!!!!
Ώρα για διασκέδαση.
Βγείτε όλοι αυτές τις μέρες και παίξτε με το χιόνι και χαρείτε με την οικογένειά σας και τους φίλους σας τις διακοπές των Χριστουγέννων.
2 εβδομάδες αρκούν για ξεκούραση και χαλάρωση.
Μέρες γιορτής μέρες χαράς είναι αυτές που διανύουμε.
Γιορτάστε την ευτυχία σας σε όλους τους τομείς.

Το blog του σχολείου μας και εγώ προσωπικά σας ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά και ευτυχισμένο το 2009!!!!!!!!