11/6/12
17/5/12
25/3/12
σχολική γιορτή 25ης Μαρτίου 2012 .
στην επέτειο .
ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ
Στίχοι: Σαμαρτζής Τάσος
Μουσική: Μαυρουδής Νότης
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Γκαϊφύλλιας
Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου
Εδώ, θα ρίξω στη θάλασσα
σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα
εδώ, θα μου φέρει το κύμα
ένα γράμμα που θα έχει και ρίμα
και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή:
Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί...
Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλα θα έχουν περάσει -
στην Πατρίδα φιλιά
και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει -
θα βρεθούμε ξανά
όταν όλοι θα έχουν αλλάξει -
θα βρεθούμε ξανά...
Εδώ, αρχαία μου θάλασσα
που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα
εδώ, θα μου στείλει τ' αγέρι
ένα γράμμα απ' τ' αόρατα μέρη
ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός:
Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός...
17/11/11
στην επέτειο .
Τάκης Σινόπουλος
Δοκίμιο ΄73 - ΄74
V
.........................................................................
Υπάρχει ένα παράθυρο καμωμένο κόσκινο στη φωτογραφία του δρόμου.
Τώρα η σκάλα σε διασχίζει καθέτως απ’ το υπόγειο ως τον αυχένα.
Κάποιος ανεβαίνει μ΄ ένα τρανζίστορ ρυθμικός πολλαπλασιασμός των
ειδήσεων. Στη μικρή οθόνη τα πρόσωπα εναλλάσονται σταθερά δίχως
πολλούς θορύβους. Η εξουσία όπως πάντοτε φωτίζεται με τετραγωνισμένο
φως. Ιαχές. Το πλήθος.
Στο μεταξύ το πλήθος. Αόρατα μάτια με τρείς διαστάσεις ακτινογραφούν
εισερχομένους εξερχομένους διερχομένους. Τα περίστροφα ακίνητα βαθειά
μέσα τους σαφώς οπλισμένα.
Το πλήθος φεύγει έφυγε.
Κι εκεί σε βρήκαν αργότερα με μια ριπή (τρύπες 7-8) στη πλάτη σου ετών
ας πούμε 24 καμμιά ταυτότητα.
XII
.................................................................
Ταξίδι στο μεγάλο διάδρομο καταργημένος χρόνος. Οχι σκοτάδι μήτε
μισοσκόταδο μήτε και φως. Ταξίδι τα χαράματα σ’ ένα γυμνό τοπίο
σκοποβολής. Η βρύση πλένει χέρια και πουκάμισο οι εφημερίδες καταπίνουν
τις φωνές.
Αστυνομίες αμίλητες μέσα σε σκοτεινές αστυνομίες. Πρωθυπουργοί με
Σκεπασμένο πρόσωπο. Απάνω οι νόμοι σε σειρές σοφή συναρμογή και
διάταξη με τους συνήθεις αγωγούς σωλήνες σωληνώσεις πολαπλά
κυκλώματα με θύρες διαφυγής. Κυκλοφορία παράπλευρη για τους
αξιοπρεπείς φονιάδες
Κι εσείς που ωστόσο συνεχίζετε κρατώντας προστατεύοντας στα δόντια
σας την τελευταία σας λέξη.
Το λάθος των μηχανουργών.
(Από την ποιητική ενότητα «Δοκίμιο ’73-’74» του έργου Το χρονικό, 1975 )
27/9/11
το πιο άσχημο .
Δεν θα ξεχάσω να σου πω και για την γυναίκα 36 χρονών που εντυπωσιάστηκα μετρώντας τα προσόντα της στο linkedin. Απλήρωτη τους τελευταίους 6-7 μήνες.
Ούτε τον επιστάτη του έργου μιας άλλης κατασκευαστικής που έχει την ίδια μοίρα με τους πιο πάνω.
... Θα επικεντρωθώ όμως σε τούτο που είναι και δικό μου πλέον.
Το πιο άσχημο είναι ότι, όπου κι αν βρεθούμε, το μυαλό μας ξοδεύεται να βρούμε τρόπους να επιζήσουμε. Πως και που θα διαθέσουμε τον ελεύθερο ο καθένας χρόνο του για να εξοικονομήσει ότι του χρειάζεται για όσα τον αναγκάζεις.
Κι έτσι δουλειά δεν γίνεται. Το ξέρεις! κι αν επιμένω σε αυτό είναι που οι επιπτώσεις αφορούν όχι το άτομο, ούτε και τους συναλλασσόμενους μαζί του, αλλά ένα τεράστιο μέρος του κοινωνικού συνόλου. Το σπόρο του μέλλοντος όλων.
Όχι! Συμπεραίνεις λάθος! Δεν υποστέλλω τη σημαία.
Θα την κρατήσω όμως σε μεσίστια θέση.
Κύριοι, πενθώ ._
