23/2/09
"Η ιστορία του μικρού Γλόμπου Ναλάμπη"
Η μικρή ιστορία του γλόμπου Ναλάμπη!!!
Θα πρέπει λοιπόν μόλις νυχτώσει ν'ανάψει ο Ναλάμπης για να φωτηστεί η πλατεία...Έτσι, θα πρέπει ένα αυτοκίνητο να κάνει όλο το γύρο της πλατείας και να καταλήξει εκεί που ξεκίνησε για να κόψει μία κορδέλα πριν νυχτώσει. Στο τέλος του τετραγώνου όμως, βρίσκεται μία μικρή και πολύ χαμηλή γέφυρα, η οποία ανοίγει κάποιες στιγμές για να περάσουν φορτηγά που είναι πιο ψηλά.
Ξαφνικά όμως, λίγο πριν περάσει το αυτοκίνητο πάνω απ'τη γέφυρα, άνοιξε...
Ο οδηγός βιαζόταν πολύ γιατί είχε μόνο 2 λεπτά στη διάθεσή του κι έτσι δεν μπορούσε να περάσει για ν'ανάψει ο Ναλάμπης...Την τελευταία στιγμή ξανακλείνει η γέφυρα, μπορεί να περάσει το αυτοκίνητο, κόβει την κορδέλα και ο Ναλάμπης ΑΝΑΒΕΙ!!!...
*κλειστό κύκλωμα/κλειστή γέφυρα-διαροή ηλ. ρεύματος
"Η ιστορία του μικρού γλόμπου Ναλάμπη"
19/2/09
Η ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ
[η ιστορία του μικρού γλόμπου Ναλάμπη.]
Μια μέρα μια ομάδα ποδοσφαίρου αποφάσισε να πάει να συναντήσει μια άλλη ομάδα ποδοσφαίρου για να παίξουνε ένα τουρνουά.'
Ηρθε η μέρα για το μεγάλο τους ταξίδι .
Μόλις ξεκίνησαν το μεγάλο τους ταξίδι.
Έκαναν πολλή ώρα ταξιδιού και έφτασαν σε ένα βουνό που λεγόταν " ανοικτός διακόπτης "δηλαδή το βουνό ήταν ανοιχτό στην μέση .
Εκεί τους περίμενε ένας άντρας που ονομαζόταν "Φάντομ" .
Μόλις τον είδαν τον ρώτησαν "τι κάνει εδώ" και τους είπε "σας περίμενα για κάποιες δοκιμασίες για το τουρνουά".
Αύτοι ξαφνιάστηκαν και τον ρώτησαν "πως το ξέρεις" και τους είπε "το ξέρω " .
Τότε ο άντρας τους είπε"περάστε μέσα από το βουνό ,για να αρχίσετε τις δοκιμασίες σας .Αν δεν τα καταφέρετε δεν θα μπορέσετε να παίξετε στο τουρνουά".
Μετά από πόσες ώρες μπόρεσαν και πέρασαν τις δοκιμασίες και βγήκαν από την άλλη πλευρά του βουνού .
Μόλις βγήκαν από το βουνό ξεκίνησαν ξανά το ταξίδι τους.
Μετά από μία ώρα έφτασαν στο ηλεκτρογήπεδο.
Πριν παίξουν το παιχνίδι ποδοσφαίρου ο ηλεκτροδιαιτητής τους είπε "όποιος νικήσει θα πάρει μια χρυσή λάμπα που μπορεί να φωτίζει όλη την χώρα ,σε όποια χώρα και να ζει ".
Τότε οι φιλοξενούμενοι παίχτες έπρεπε να βάλουν τα δυνατά τους ,για να νικήσουν .
Μόλις άρχισε το παιχνίδι με τους ηλεκτροπαίχτες είδανε ότι θα χάσουνε από τους ηλεκτροπαίχτες .
Δεν το έβαλαν όμως κάτω και έπαιζαν όσο πιο καλά μπορούσαν .
Το σκορ ήταν ισόπαλο .
Στα τελευταία λεπτά του αγώνα έπρεπε επειγόντως να βάλει κάποιος γκολ,για να κερδίσουν την χρυσή λάμπα.
Είχαν 10 δευτερόλεπτα και ο διαιτητής θα σφύριζε την λήξη του παιχνιδιού .
Σε μια στιγμή ένας παίχτης φιλοξενούμενος σκόραρε και κέρδισαν την χρυσή λάμπα .
Με το που τελείωσε το παιχνίδι οι φιλοξενούμενοι έφυγαν και η ηλεκτροπόλη τους χάρισε και ένα πλοίο ,έτσι για να τους θυμούνται.
Μόλις γύρισαν πίσω ,η πόλη τους είχε νυχτώσει και τότε άρχισαν να ρωτάνε τους συμπολίτες τους "τι έχει συμβεί" και τους είπαν "η πόλη δεν θα ξαναέχει φως θα είναι σκοταδιασμένη για πάντα "
Τότε σκέφτηκαν να βάλουν την χρυσή λάμπα .
Μόλις την έβαλαν μετά από λίγο .......ήρθε το φως και από τότε ξαναήρθε το φως και όλοι ήταν χαρούμενοι...........
6/2/09
Η ιστορία του μικρού γλόμπου Ναλάμπη.
Έξω έβρεχε. Η οικογένεια είχε μόλις καθήσει να πάρει το δείπνο της. Ενώ συζητούσαν μεταξύ τους, ξαφνικά η λάμπα έσβησε. Για μια στιγμή απλώθηκε ησυχία στο δωμάτιο. Στην αρχή φάνηκε σα να κάηκε η λάμπα. Μετά όμως κατάλαβαν πως είχε γίνει διακοπή ρεύματος. Τότε ο πατέρας, έχοντας στη διάθεση του μόνο μια λάμπα, μία μπαταρία και λίγο σύρμα, θέλησε να κατασκευάσει ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, μιας και θα ήταν η καλύτερη λύση γι αυτούς εφόσον δεν είχαν ρεύμα για να συνδέσουν εκεί τη λάμπα.
Τότε ο πατέρας παρακίνησε τον μικρό Σωτήρη να τον βοηθήσει, αφού του άρεσαν οι κατασκευές και η Φυσική.
Έτσι λοιπόν, ξεκίνησαν την εργασία τους. Ο πατέρας παίρνοντας την μπαταρία προς το μέρος του, σύνδεσε τα άκρα της λαμπίτσας με σύρμα. Η λαμπίτσα τότε άρχισε να φωτοβολεί.
Ο Σωτήρης σήκωσε με προσοχή το κύκλωμα το οποίο ήταν κλειστό, δηλαδή. Τα ηλεκτρόνια ακολούθησαν μιακλειστή διαδρομή και το λαμπάκι φώτιζε.
Το μετέφερε στο τραπέζι κι έτσι τους φώτιζε στο τραπέζι.
Κάθε μέρα το χρησιμοποιούσαν για να βλέπουν στο σκοτάδι κι όταν κοιμόντουσαν απλά το αποσύνδεαν.
Ο μικρός γλόμπος Ναλάμπης, όπως τον είχαν ονομάσει, πάντα έφεγγε γι αυτούς.
5/2/09
"Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΣ"
Πριν ήμουν βωξίτης .
Τώρα είμαι το αλουμίνιο και χρησιμοποιούμαι περισσότερο από όλα τα άλλα μέταλλα ,με εξαίρεση το σίδερο ,αλλά η εξόρυξη μου γίνεται μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές . Ανακαλύφθηκα την δεκαετία του 1820.
Η παραγωγή μου είναι πολύ δαπανηρή και επιβαρύνει το περιβάλλον . Φτιάχνομαι από ένα μέταλλο που λέγεται βωξίτης ,ο οποίος αφθονεί στα τροπικά δάση .
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα κοιτάσματα βωξίτη θα εξαντληθούν μετά από 50-100 χρόνια.Επείδη για την απομόνωσή μου από το βωξίτη ,χρειάζονται χημικές διεργασίες ,ο ατμοσφαιρικός αέρας μολύνεται.
Η μεγαλύτερη ποσότητά μου χρησιμοποιείται στην βιομηχανία ποτών.
Το 1987 η βιομηχανία αλουμινίου ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ανακύκλωσης στο Μπέρμιγχαμ της Βρετανίας και στους πρώτους 18 μήνες μαζεύτηκαν στην πόλη 150 τόνοι μετάλλου.
η εργασία αυτή γράφηκε στα πλαίσια της ενημέρωσης μας απο το ΚΠΕ Λαυρίου, σαν παιχνίδι
η ομάδα του κ Αλουμίνιου: Άννα, Σωτηρία, Ελευθερία, Δέσποινα
4/2/09
ΚΠΕ Λαυρίου: στιγμές και σκέψεις απο την επίσκεψή μας εκεί.







Η εκδρομή στο Λαύριο ήταν λίγο βαρετή και βλακεία γιατί μας πήγαν σε ένα μικρό και κλειστό δωμάτιο και μας μιλούσαν για διάφορα πράγματα. Μας έβαλαν να κάνουμε διάφορες ασκήσεις και είδαμε ένα βαρετό βίντεο για το Λαύριο. Το μόνο έυχάριστο ήταν ότικάναμε διάλλειμμα και μας έδωσαν να φάμε. (Δημήτρης Σιώρας)

Χτες πήγαμε εκδρομή στοΚΠΕ Λαυρίου. Πρώτα πήγαμε στη καφετέρια για λίγο. ¨ηταν πολύ επιβλητική. [...] Μου έκανε εντύπωση πως αυτά τα κτήρια συντηρούνται ακόμη και μαςμίλησαν πς ήταν παλιά το Λαύριο. [...] Κάναμε ομάδες όπου ήμουν εγώ, η κολητή μου η Ελευθερία, η φίλη μου η Δέσποινα και η φίλη μου η Σωτηρία. Γράψαμε μια έκθεση με τον κύριο Αλουμίνιο και την παρουσιάσαμε. Εμάς η έκθεση μας είχε τις περισσότερες γνώσεις. [...]Πέρασα πολύ καλά μπορώ να πω αφού μας περιποιήθηκαν λίγο. Βαριόμουν στην αρχή αλλά μετά άρχισε να είναι ενδιαφέρον. (Άννα Βλάχου)

Χθες, μου άρεσε πολύ το παραμύθι που γράψαμε για τον Πλαστικούλη. Και μεγάλη εντύπωση μου έδωσε που κάναμε το χαρτί. Μου άρεσε η διαδρομή και που πηγαίναμε και που ερχόμασταν. Μου άρεσαν και τα κρεββάτια που έιχαν πάνω στα δωμάτια. Χωριστήκαμε σε ομάδες. Μου άρεσε που βγήκαμε έξω και μέσα σε κείνο το κάδο έβαζαν διάφορα λαχανικά και μας είπαν ότι τα σκουλίκια και τα άλλα έντομα έτρωγαν τα λαχανικά και κείνος ο κάδος δε γέμιζε! Μου άρεσε που είδαμε εκείνο το εγκατελελειμένο κτήριο. Και αυτά. (Ραφαήλ Καμπούρης)

Η εκδρομή που πήγα στο Λαύριο ήταν πολύ βαρετή γιατί μας κλείσαν σε ένα σπιτάκι, μας μιλούσαν και μας έβαλαν να γράψουμε. Οι άνθρωποι εκεί μας χώρισαν σε ομάδες και γράψαμεμια ιστορία (παραμύθι) για πως δημιουργείται το κάθε πράμα. ύστερα μας έβαλαν να φτιάχνουμε χαρτί. Η εκδρομή δεν μου άρεσε. (Τάσος Χούσος)
Στην εκδρομή που πήγαμε στο Λαύριο πιο πολλή εντύπωση μου έκανε το πως φιάχναν το χαρτί. Ήταν φανταστικό. Πέρνανε το χαρτί. το βάζανε σε ένα μηχάνημα, το έκαναν μικρά κομματάκια, μετά ρίχναν χρώμα, το ανακάτεβαν και γινόντουσαν όλα τα κομματάκια πχ, μπλε. Μετά πλάθανε ότι σχήμα ήθελαν και το ζεσταίνανε. (Βασίλης Κλαπάκης)

